Mariusz Dmochowski wcielił się w tego hetmana, a potem monarchę, kilkakrotnie. W „Panu Wołodyjowskim”, „Czarnych chmurach”, „Ojcu królowej”.
Z Radomiem łączył aktora czas nauki szkolnej. Urodził się 29 października 1930 roku w Piotrkowie Trybunalskim. W 1955 roku ukończył studia na warszawskiej PWST.
Aktorem został przypadkowo. Po maturze kształcił się na śpiewaka operowego. Dysponował rzadkiej barwy barytonem. Plany musiał zmienić ze względów zdrowotnych – skłonności do angin karierę muzyczną wykluczyły.
W pamięci kinomanów zapisał się jako August II Mocny w “Hrabinie Cosel” Jerzego Antczaka, Wokulski w “Lalce” Wojciecha J. Hasa, przemysłowiec w “Zazdrości i medycynie” Janusza Majewskiego, dygnitarz w “Bliźnie” Krzysztofa Kieślowskiego, prorektor w “Barwach ochronnych” Krzysztofa Zanussiego, prokurator w “Sprawie Gorgonowej” Majewskiego, wreszcie – u tegoż reżysera – niezapomniany generał w “C.K. Dezerterach” oraz prezes klubu sportowego Powiśle w “Piłkarskim pokerze” Janusza Zaorskiego.
Telewidzowie pamiętają go z seriali “Kariera Nikodema Dyzmy” Jana Rybkowskiego i Marka Nowickiego oraz “Zmiennicy” Stanisława Barei.
Występował na scenach kilku warszawskich teatrów, m.in. Polskiego, Nowego i Współczesnego, gdzie stworzył niezapomniane kreacje w spektaklach “Kolacja na cztery ręce” oraz “Mistrz i Małgorzata”.
W 1982 roku stracił stanowisko dyrektora Teatru Nowego. Artysta, do tej pory aktywny członek PZPR, delegat na niesławny VI Zjazd PZPR, w trakcie którego zadeklarowano otwarcie podległość Polski Związkowi Sowieckiemu – w roku 1980 przeszedł głęboką wewnętrzna przemianę. Jej rezultatem było oddanie legitymacji partyjnej i zaangażowanie w działania opozycji. Na jego podwarszawskiej działce pracowała w stanie wojennym konspiracyjna drukarka, z której schodziły publikacje ukazujące się poza komunistyczną cenzurą.
Dmochowski zmarł nagle 8 sierpnia 1992 roku podczas wypoczynku nad Narwią.
(TO-RT)
Źródło: W. Filler, L. Piotrowski “Poczet aktorów polskich”
