Pochodzący spod Szydłowca Edward Ciesielski uciekł z obozu koncentracyjnego Auschwitz.
Przyszedł na świat 16 listopada 1922 roku we wsi Wola Korzeniowej w rodzinie rolniczej. 13 lat później rozpoczął naukę w Gimnazjum Stowarzyszenia Kupców Polskich w Radomiu. Edukację ukończył egzaminem maturalnym zdanym na tajnych kompletach w roku 1940. Wtedy też wstąpił do konspiracji, przybierając pseudonim „Kula”.
Z rozkazu swego konspiracyjnego przełożonego, Jana Sońty ps. „Ośka”, współtworzył punkty nasłuchu radiowego w Radomiu oraz Świesielicach k. Iłży. Wiadomości z fal eteru umożliwiły edycję gazetki podziemnej “Wiadomości Radia Zagranicznego”.
5 stycznia 1941 roku Ciesielskiego aresztowało w Szydłowcu gestapo. Po sześciotygodniowym, brutalnym śledztwie został przewieziony do więzienia w Radomiu. Poddany tam torturom nie przyznał się do działalności w ruchu oporu. W kwietniu 1941 roku trafił do w Auschwitz, gdzie wytatuowano mu na przedramieniu numer 12969.
Z racji biegłej znajomości języka niemieckiego pracował przy kartotekach więźniów, a potem był magazynierem w obozowym ambulatorium. Za drutami poznał rotmistrza Witolda Pileckiego, dzięki któremu znalazł się w siatce obozowego podziemia. On tez wtajemniczył Ciesielskiego w plan ucieczki.
Nocą z 26 na 27 kwietnia 1943 roku zbiegli we trzech (wraz z Janem Radziejem) z obozowej piekarni. Dotarli do Bochni. Tam Ciesielski otrzymał fałszywą kenkartę, a kilka miesięcy później został przetransportowany do Warszawy. Uczestniczył w Powstaniu walcząc w Zgrupowania „Gurt”, operującym w śródmieściu. Po klęsce tego zrywu przedostał się na teren powiatu szydłowieckiego dołączając do partyzantki Batalionów Chłopskich. Początkowo bil się z Niemcami, a następnie Sowietami.
Jesienią 1945 roku aresztował go Urząd Bezpieczeństwa. Ciesielski stanął przed Sądem Wojskowym, który skazał “oskarżonego o działalność na szkodę władzy ludowej” na karę śmierci, zamienioną później na 15 lat więzienia. Wyrok odbywał we Wronkach, w Rawiczu oraz Sztumie.
Zwolniony przedterminowo 9 marca 1954 r, podjął pracę jako stenotypista, lecz przeżycia wojenne, a zwłaszcza pobyty w celi w celi sprawiły, iż w 1961 musiał przejść na rentę. Rok później, schorowany zmarł. Miejsce wiecznego spoczynku znalazł na wojskowych Powązkach.
(TO-RT)
Źródło: E. Ciesielski „Do widzenia Auschwitz”
