Powstanie Wielkopolskie wydatnie przyczyniło się do wytyczenia zachodniej granicy Polski.
W tym zrywie niepodległościowym, rozpoczętym 27 grudnia 1918 roku, uczestniczyło ponad 18 tysięcy ochotników. Około 2 tys. zginęło, a przeszło 6 tys. doznało różnego stopnia obrażeń.
Iskrą, która wywołała eksplozję rebelii stanowił przyjazd do Poznania wirtuoza fortepianu, a zarazem męża stanu Ignacego Jana Paderewskiego. Jego pojawienie się na balkonie hotelu Bazar doprowadziło do manifestacji patriotycznej. Pierwsze strzały padły przed godziną 17.
Dowódcę powstania wybrano majora Stanisława Taczaka, następnie funkcję tę przejął generał Józef Dowbor-Muśnicki. Do końca roku 1918 Polakom udało się zdobyć przeważającą część miasta. 6 stycznia 1919, gdy zajęto lotnisko na Ławicy, Poznań wyzwolono w całości, a wkrótce potem przejęto większą część Wielkopolski z Gnieznem, Szamotułami i Wronkami na czele.
Obszary kontrolowane przez powstańców potwierdził rozejm w Trewirze, zawarty między Niemcami, a Ententą 16 lutego 1919 r. W myśl jego postanowień Powstanie Wielkopolskie zyskało miano: „frontu walki krajów sprzymierzonych”. Triumf powstańczy uprawomocnił Traktat Wersalski, parafowany 28 czerwca 1919 – w granicach II Rzeczpospolitej znalazła się niemal cała Wielkopolska.
(TO-RT)
Źródło: M. Rezler „Powstanie Wielkopolskie”
