95 lat temu, 26 lutego 1927 roku, hymnem Polski ustanowiono “Mazurek Dąbrowskiego”.
Po powrocie niepodległej Rzeczpospolitej na mapy Europy ustawodawcy zajęli się kwestią symboli narodowych. W różnych aktach prawnych sprecyzowano godło, barwy narodowe, a nawet chorągwie, jednak kwestia hymnu pozostawała nieuregulowana. Polacy, po latach walk o niepodległość, mieli wiele pieśni, które zajmowały szczególne miejsce w ich tożsamości (m.in. “Bogurodzica”, „Rota”, „Boże coś Polskę”, „Warszawianka” czy właśnie „Mazurek Dąbrowskiego”). Każda z nich miała konkretny wydźwięk polityczny i ideowy, były traktowane niemalże równorzędnie, a ustalenie, która z nich zostanie hymnem, zajęło kilka lat.
W 1921 roku minister spraw wojskowych generał Kazimierz Sosnkowski wydał rozkaz polecający oddawanie honorów przy odgrywaniu „Mazurka Dąbrowskiego” i hymnów państw sprzymierzonych. Wtedy też wydrukowano broszurę pt. „Polski hymn narodowy”, zawierającą tekst czterech zwrotek pieśni i jej zapis nutowy. Ale dopiero dyrektywa ministra spraw wewnętrznych, gen. Felicjana Sławoja Składkowskiego z 26 lutego 1927 roku sankcjonowała „Mazurek Dąbrowskiego” w roli hymnu narodowego
Powinien być wykonywany albo odtwarzany w sposób zapewniający mu należną cześć i szacunek. Przy jego tonach obowiązuje postawa na baczność, zaś mężczyźni powinni zdjąć nakrycia głowy. Osoby w umundurowaniu oddają honory przez salutowanie, a poczty sztandarowe przez pochylenie chorągwi.
(TO-RT)
Źródło: niepodlegla.gov.pl
