Artur Dionizy Gadowski, czołowy wokalista rockowy. W latach 1973-1986 mieszkał w Radomiu, później przez 15 lat w Szydłowcu – gdzie też przyszedł na świat.
Jego ojciec był flecistą, a po ukończeniu Konserwatorium Muzycznego grał na saksofonie, a matka uczyła śpiewu. Początki muzycznej przygody wspominał tak:
– “Rodzice nie chcieli żebym był muzykiem. Obydwoje doskonale wiedzieli co to znaczy. Próbowali mi znaleźć jakieś ciekawsze zajęcie. Gdy okazało się, że mam zdolności manualne, bo jako 12- 13-latek całkiem nieźle rysowałem, a poza tym interesowałem się modelarstwem, to mama wpadła na pomysł, że może by to wszystko jakoś skleić i wymyśliła mi zawód jubiler-złotnik. To było straszne, bo mnie absolutnie nigdy jubilerstwo nie interesowało. Dla świętego spokoju zdecydowałem się na naukę tego zawodu. Równolegle cały czas próbowałem zostać muzykiem”.
W 1985 wraz z kolegami ze szkoły założył zespół “Kurcze blade”, który po niecałym roku działalności rozpadł się. Rok później założył formację “Landrynki dla dziewczynki”, w którym początkowo grał na gitarze, a następnie zajął miejsce wokalisty Dariusza Śniocha, gdy ten został powołany do wojska. Grupa wylansowała przebój pt. „Piosenka”, którego tekst oparty był na wierszu Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. W maju 1987 zdobyli nagrodę na Przeglądzie Kapel Rockowych w radomskim klubie Mewa. Jednym z jurorów konkursu był Kuba Płucisz, który w październiku 1987 zaproponował Gadowskiemu współpracę w jego formującym się zespole “Ira”.
Po skompletowaniu składu grupa rozpoczęła próby w radomskim amfiteatrze. Z powodzeniem zaczęli występować na przeglądach, festiwalach, zdobywając na nich wyróżnienia oraz nagrody. Po jednym z koncertów otrzymali zaproszenie do występu na 25 Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w czerwcu 1988 roku, gdzie Gadowski otrzymał wyróżnienie jako wokalista. Pracował wtedy w Radomskim Ośrodku Kultury, jako referent ds. administracyjnych.
W pierwszej połowie lat 90. XX w. zespół stawał się coraz popularniejszy w Polsce, a nagrane przez muzyków albumy „Mój dom”, „1993 rok” oraz „Ira Live” potwierdziły jego wysoki poziom artystyczny. Koncertował w Polsce, grając rocznie ponad 150 koncertów. W drugiej połowie lat 90. popadł w kryzys, a we wrześniu 1996 zawiesił działalność.
Gadowski rozpoczął wówczas karierę solisty. Zaśpiewał piosenkę „Szczęśliwego Nowego Jorku”, która stała się muzycznym motywem przewodnim filmu pod tym samym tytułem w reżyserii Janusza Zaorskiego, a potem nagrał płytę „Artur Gadowski” Zawierała między innymi przeboje „Wszystko jedno jak” i „Ona jest ze snu”. Drugi solowy album pt.”G.A.D.”, nie powtórzył tego sukcesu.
Z powodu słabego zainteresowania płytą Gadowski wyjechał do USA, gdzie pracował jako malarz pokojowy. Tam razem z Grzegorzem Markowskim i Ryszardem Rynkowskim nagrał utwór pt. „Najlepsi z najlepszych”, który stał się hymnem polskiej reprezentacji na igrzyskach olimpijskich w Sydney.
Powróciwszy do Polski występował pod szyldem „Artur Gadowski i Ira”. Pod koniec 2004 zaczął mieć problemy z głosem, która doprowadziły do zabiegu operacyjnego. Wokaliście usunięto przerośnięte wole tarczycy. Podczas zabiegu nastąpiły poważne komplikacje. Pacjent był przez dwie doby nieprzytomny. Po wielomiesięcznej rekonwalescencji powrócił do uprawiania muzyki, głównie w roli producenta, aczkolwiek znalazł się w obsadzie (król Władysław Jagiełło) widowiska historycznego „Krzyżacy” wystawionego w Sali Kongresowej w Warszawie, w którym zaśpiewał dwie pieśni: „Tutaj jest Polska” oraz „Śnił mi się sen”
Gadowski ma czwórkę dzieci: Wiktorię, Kacpra, Zuzannę i Idę. Jesienią ubiegłego roku przeszedł Covid.
(TO-RT)
Źródło: lifein.pl
