Władysław Kononowicz (1820 – 1863) naczelnik wojenny powiatu warszawskiego, pułkownik wojsk powstańczych operujący w Radomskiem podczas Powstania Styczniowego
Jako 15 latek wstąpił do korpusu kadetów. Cztery lata później. młodości wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego i został wysłany na Kaukaz. Awansował do stopnia majora i działał w polskiej konspiracji funkcjonującej w rosyjskiej armii.
W momencie wybuchu Powstania Styczniowego złożył dymisję z wojska i został dowódcą oddziału działającego na ziemi czerskiej. Na prawym brzegu Pilicy zorganizował kilkusetosobową partię powstańczą, składającą się z okolicznych mieszkańców. 25 marca 1863 roku zwyciężył Rosjan pod Chynowem, a 19 kwietnia pod Wąchockiem rozbił trzykrotnie większą kolumnę wroga. Dzień później zdobył 180 karabinów. 1 maja zwyciężył pod Magnuszewem, a 14 maja pokonał Rosjan pod Rozniszewem. Wraz z podkomendnymi obozował na kępie rozniszewskiej (obecnie Anielin-Kępa), skąd prowadziła liczne wypady na nieprzyjaciela.
Szereg wygranych nad wojskiem rosyjskim spowodował obławę w której uczestniczyło ponad 2000 żołnierzy carskich. 2 czerwca 1863 roku 400-osobowy oddział Kononowicza został otoczony pod Grabowską Wolą. Dowód rozpuścił szeregi, powstańcy usiłowali wydostać się z potrzasku w kilkunastoosobowych grupach. Zdecydowanej większości to się udało, lecz dowódcę ujęto i przewieziony do Warki. 4 czerwca 1863 roku został rozstrzelany na wareckich błoniach razem ze swoimi adiutantami: Edmundem Nałęcz-Sadowskim i F. Łabędzkim.
(TO-RT)
Źródło: internet
