Pierwsze wzmianki o nim pochodzą ze schyłku XVII stulecia.
Wybudował go Michał Herepolitański, przybyły w te okolice z Pomorza. W walce o polski tron był stronnikiem króla Stanisława Leszczyńskiego, toteż po wygranej Wettynów, czyli Augusta II, a następnie jego syna Augusta III, groziło mu uwięzienie. By tego uniknąć emigrował, sprzedając posiadłość Józefowi Stadnickiemu, kasztelanowi belskiemu. Jego potomkowie byli tam gospodarzami aż do roku 1897, gdy folwark nabył ród Łuniewskich.
W II RP właścicielem liczącego 421 hektarów majątku był Adam Łuniewski, prezes Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Warszawie, odznaczony orderem Polonia Restituta i francuską Legią Honorową. Rozebrał ona zniszczoną budowlę i na jej miejscu wzniósł – według projektu Jana Januszewskiego – nową. Powstało domostwo parterowe, nakryte dachem naczółkowym łamanym, z wystawkami na osi obu elewacji. Nad wejściem zbudowano balkon wsparty na dwóch oryginalnych pękatych kolumnach pozbawionych głowic, o przestylizowanych okrągłych cokołach.
Jesienią 1939 roku został wysiedlony przez Niemców i niebawem umarł. Jego żonę – Annę z Koźmińskich – wywieziono do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, gdzie zmarła z wycieńczenia. Ich syn Ludomir Marian Łuniewski, żołnierz Kampanii Wrześniowej, został zamordowany został w Katyniu. Nastoletni bratankowie Adama, Edward i Zygmunt – rokrocznie spędzający w międzywojennym Kłudnie ferie i wakacje – polegli w Powstaniu Warszawskim.
(TO-RT)
Źródło: P. Libicki „Dwory i pałace na Mazowszu”
