Stanisław Patek, urodzony 1 maja 1866 roku w Rusinowie, był też ministrem spraw zagranicznych II Rzeczpospolitej.
Maturę zdał w Radomiu, następnie ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim.
Od 1889 r. pracował w sądownictwie. Bronił przed sądem rosyjskiego zaborcy bojowców Polskiej Partii Socjalistycznej: Stefana Okrzeję, Józefa Montwiłła-Mireckiego i Henryka Barona. Uchodzi za prekursora obrony praw człowieka. W swym warszawskim mieszkaniu ukrywał m.in. Józefa Piłsudskiego. Podczas I wojny światowej popularyzował jego politykę pośród polityków europejskich. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości współorganizował nasze sądownictwa. Następnie został delegatem na konferencję pokojową w Paryżu. Potem reprezentował II RP – jako poseł – w Japonii i ZSRR, a w USA w roli ambasadora. W latach 1936-39 zasiadał w senacie.
II wojnę światową spędził w Warszawie. Mieszkał na Starówce, przy ulicy Kanonii 8, cierpiał na niedowład nóg. Po zniszczeniu kamieniczki w trakcie walk powstańczych został przeniesiony do mieszkania dozorczyni przy ul. Długiej. Zmarł 25 sierpnia 1944 roku w szpitalu powstańczym pod Krzywą Latarnią – ul. Podwale 25 – w następstwie rozległych obrażeń odniesionych w czasie bombardowania Starego Miasta. Spoczął w mogile prowizorycznej. W roku 1945 jego szczątki ekshumowano grzebiąc ja w grobie na cmentarzu powązkowskim.
(TO-RT)
Źródło:Z. Krzemińśki “Kartki z dziejów warszawskiej adwokatury”
