Zamek w Solcu nad Wisłą zbudowano z polecenia Kazimierza Wielkiego ze względu na strategiczne położenie grodu na szlakach handlowych.
O wzniesieniu budowli przez króla pisali kronikarze: Janko z Czarnkowa i Jan Długosz. Dokumenty mówiące o istnieniu zamku pochodzą już z 1394 roku. Składał się z cylindrycznej wieży oraz budynku mieszkalnego.
Przez cały okres istnienia warownię – jako dobro królewskie – oddawano był w dzierżawę zasłużonym rodom możnowładczym. W latach 1615–1627 poważnie przebudowana i umocniona trzema bastionami przez księcia Krzysztofa Zbaraskiego w stylu renesansowym. Podczas przebudowy stworzono fortyfikację na planie prostokąta z wieżami umieszczonymi w trzech narożach. Donżon czwarty, południowo-zachodni, wchłonął starsze założenie. W lustracji z roku 1654 opisano m.in. prowadzący do gmachu most z poręczami „cudną robotą zrobionymi”, zamkową łaźnię z „fontanną ze smokiem z konch albo skorup morskich” oraz ogród włoski na dziedzińcu”.
W roku 1656 zamek został zdobyty i zdewastowany przez armię szwedzką. Około roku 1770 częściowo go odbudowano. Do zamieszkania nadawał się do początku XX wieku, kiedy zaczęto rozbierać szczątki budowli. Do dziś zachowały się jedynie dolne partie murów. Niebawem odbędą się tam badania archeologiczne.
(TO-RT)
Źródło: internet
