Przy starym trakcie królewskim krakowsko-warszawskim, pomiędzy Grójcem a Białobrzegami leży wieś Lewiczyn, gdzie znajduje się wielowiekowe Sanktuarium Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych.
Tradycja ludowa mówi o wojsku książęcym, które w podzięce Bogu za zwycięstwo nad wrogiem usypało tam czapkami wzgórze, gdzie wybudowano kościół pod wezwaniem św. Wojciecha. Wielka waleczność i odwaga wojska zostały nazwane “lwim czynem” i stąd ma pochodzić nazwa miejscowości Lewiczyn. W XIII w. wzniesiono tu drewnianą świątynię, która przetrwała 300 lat. Jej fundatorami byli Lewiccy herbu Prawda.
Po trzech wiekach w miejscu pierwszego kościoła powstał drugi, bardziej okazały, istniejący do dziś. Ufundował go podstoli czerskiego Prokop Oborski. Konsekracja obiektu miała miejsce 27 kwietnia 1608 r. O sławie sanktuarium świadczą dary i wota. Król Zygmunt III Waza ofiarował monstrancję, Jan III Sobieski po wiktorii wiedeńskiej podarował materiał z namiotu tureckiego wezyra, fragment jest wszyty do jednego z ornatów. W połowie XVII stulecia staraniem miejscowego proboszcza, Andrzeja Gałokowskiego, dobudowano dwuwieżową fasadę.
W 1718 r. w Lewiczynie istniało siedem bractw: Najświętszego Sakramentu, Różańca NMP, Imienia Jezus, szkaplerza NMP, Niepokalanego Poczęcia NMP, Św. Izydora Oracza i Tercjarzy III Zakonu Św. Franciszka. W tym też czasie wokół Cudownego Obrazu Matki Bożej z Dzieciątkiem umieszczono 294 wota.. W 1730 r. po silnej burzy świątynia mocno ucierpiała. Uszkodzony kościół odbudowano, ale już jako jednowieżowy. Do historii Lewiczyna wpisał się też Tadeusz Kościuszko, który 27 czerwca 1794 r. tutaj przygotowywał plan obrony Warszawy przed Moskalami. Okres zaborów odcisnął piętno na życiu Sanktuarium. Zaborca zlikwidował bractwa, a dobra kościelne zabrał. Po upadku powstania styczniowego proboszcz lewiczyński za pomoc rebeliantom został zesłany na Sybir.
Kościół to zabytek klasy zerowej z bogatym barokowym wyposażeniem. Ołtarz główny z 1750 r. został ufundowany przez ks. Antoniego Wilskiego, kanonika żmudzkiego i proboszcza lewiczyńskiego. Ołtarze boczne pochodzą z 1742 r., ambona z 1753 r. Uwagę zwracają barokowa monstrancja z XVIII w., dwa XVII-wieczne feretrony, obrazy Przemienienia Pańskiego, Niepokalanego Poczęcia NMP, św. Antoniego i św. Marcina. Wśród darów znajduje się patera do konsekracji komunikantów, której używał Ojciec Święty do Mszy Świętej po powrocie do Rzymu z trzeciej pielgrzymki do Ojczyzny. Jednak najcenniejszym i najstarszym skarbem kościoła lewiczyńskiego jest Cudowny Obraz Matki Bożej, Pocieszycielki Strapionych, Pani Ziemi Grójeckiej.
(TO-RT)
Źródło: sanktuarium-lewiczyn.pl
