Powstał za czasów króla Stefana Batorego.
Od początku XVIII stulecia Jasieniec należał do rodu Okęckich, w tym Antoniego Okęckiego, cześnika czerskiego, a potem jego małżonki Eufrozyny z Chełstowskich. Wtedy powstała budowla murowana. Od 1794 roku własność Ewy z Okęckich Łuszczewskiej, a następnie – aż do połowy XIX wieku – rodu Łuszczewskich. Po nich majątek dziedziczyli Domańscy, w których rękach pozostawał do roku 1932.
Na głębokich piwnicach osiemnastowiecznego dworu w przededniu I wojny światowej stanęła dla nich nowa rezydencja z cegły. Usadowiona na planie prostokąta, o regularnej bryle, piętrowa z parterową przybudówką. Podpiwniczona z poddaszem przykrytym dachem czterospadowym o połaciach krytych blachą. Elewacja frontowa 5-osiowa z jednoosiowym, szerokim, umieszczonym centralnie ryzalitem, oddzielonym od reszty elewacji boniowanymi lizenami. Ryzalit wieńczony trójkątnym szczytem z oculusem. Na elewacji frontowej symetrycznie rozmieszczone otwory okienne dekorowane prostymi naczółkami wspartymi na wolutowych konsolach. Na elewacji tylnej umieszczono taras i drewnianą werandę. Układ wnętrz dwutraktowy, przekształcony z sienią na osi. Całość skomponowana w duchu neorenesansu. Piętrowa, nakryta niskim dachem czterospadowym, z płytkim ryzalitem na osi. Zamkniętym szczytem dwuspadowego daszku. Naroża budynku oraz ryzalitu boniowane. Dwór swą formą oraz detalem architektonicznym nawiązuje do willowej architektury renesansowych Włoch. Z boku znajduje się parterowa przybudówka, nakryta dachem trójspadowym, być może pozostałość wcześniejszego dworu. Ostatnimi właścicielami zostali Henryk i Anna z Leskich Jarnatowscy. Folwark liczył wtedy 317 hektarów.
Henryk Jarnatowski (ur. 1892), działacz Narodowej Demokracji i konspirator Narodowej Organizacji Wojskowej został w styczniu 1945 roku aresztowany przez NKWD i uwięziony w obozie w Rembertowie, gdzie 21 maja zatłuczono go na śmierć kijami.
Po zakończeniu II wojny światowej pałac przejął skarb państwa. W latach 90. XX wieku mieściły się w nim mieszkania prywatne. Sposób jego użytkowania doprowadził jednak do złego stanu technicznego zabytku. Zachowały się też pozostałości po parku krajobrazowym. Obiekt dostępny z zewnątrz, zamieszkany przez kilka rodzin. Obok znajduje się dawny dom ogrodnika, w latach 90-tych wykorzystywany na kino.
(TO-RT)
Źródło: P. Libicki „Dwory i pałace wiejskie na Mazowszu”
