2 maja 2022 roku w wieku 102 lat zmarł mjr w st. spocz. Ryszard Mieczysław Ruszkowski – żołnierz Armii Krajowej ps. „Mieszko” ze zgrupowania „Głuszec”. Pogrzeb odbędzie się 9 maja (poniedziałek) w Grójcu
Ruszkowski urodził się 5 listopada 1919 r. we wsi Lewiczyn. Po ukończeniu trzyklasowej szkoły powszechnej w Nowym Prażmowie, przeniósł się do Grójca gdzie kontynuował edukację w gimnazjum im. Piotra Skargi, otrzymując tzw. małą maturę. Następnie uczył się w liceum dęblińskim. Wybuch II wojny światowej uniemożliwił mu zdanie matury i rozpoczęcie nauki w tamtejszej Szkole Lotniczej. Działania wojenne na terenie powiatu grójeckiego uaktywniły zaangażowanie Ryszarda w „Szarych Szeregach”, a następnie w Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej. Przydzielony został do Obwodu „Głuszec” z pseudonimem „Mieszko”. Pierwsze zadania wykonywał jako łącznik oddziału między Grójcem, a Warszawą. Meldunki doręczał osobie zatrudnionej w banku PKO przy ul. Targowej.
W tym czasie zainteresował się geodezją i rozpoczął naukę w Państwowej Szkole Budownictwa, na Wydziale Miernictwa. Po dwóch latach nauki złożył, z wynikiem pozytywnym, egzamin uzyskując prawo używania tytułu technik mierniczy. Po otrzymaniu dyplomu został skierowany przez dowódcę Obwodu „Głuszec” do Szkoły Podchorążych Armii Krajowej, którą ukończył ze stopniem kaprala podchorążego. Wykłady odbywały się w Grójcu przy ul. Rynek i ul. Szpitalnej, natomiast ćwiczenia żołnierzy prowadzone były w lasach majątku Machnatka.
Potem Ruszkowskiego dołączył do oddziału partyzanckiego ppor. Stanisława Wiśniewskiego ps. „Morski”. Uczestniczył w akcjach sabotażowo-dywersyjnych likwidujących dostawy żywności i uzbrojenia dla Niemców oraz dbał o bezpieczeństwo drukarni zakonspirowanej we wsi Grudzkowola. Nocą z 26 na 27 marca 1944 r. brał udział w uwolnieniu więźniów Gestapo przetrzymywanych w budynku „Caritas” w Grójcu. Operacja zakończyła się pełnym sukcesem, gdyż wszyscy aresztanci zostali uwolnieni i przewiezieni w bezpieczne miejsca.
Po wybuchu powstania warszawskiego Ruszkowskiego skierowano do przetransportowania żołnierzy i broni pod Warszawę. Wyruszył z Mogielnicy wraz z 10 żołnierzy oraz karabinami, granatami i bronią krótką. Dotarli pod Tarczyn. Inne grupy żołnierzy i uzbrojenia rozlokowano w pobliskich wsiach. W rezultacie powstał duży oddział liczący około 100 żołnierzy, przygotowany na wsparcie walczących powstańców Warszawy. Był on wyposażony w tabor konny, broń maszynową, długą i krótką oraz granaty. Jednostka przedostała się do lasów pod wsią Magdalenka. Tu przyszedł rozkaz przerwania marszu i rozwiązania oddziału. Uznano, że partyzanci nie przebiją się przez kordon wojski niemieckich otaczających stolicą.
Działalność partyzancka Ryszarda w okresie okupacji niemieckiej nie przeszkadzała mu w kontynuacji kształcenia zawodowego. Podjał studa w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej. Szkoła ta, stanowiąca okupacyjną namiastkę Politechniki Warszawskiej, w latach 1942–1944 uruchomiła 5 wydziałów, w tym Mierniczy. Przyjęcie do niej poprzedzone było trudnym egzaminem gdyż ilość zgłoszonych osób, w tym byłych studentów P.W. znacznie przekraczała możliwości lokalowe i dydaktyczne placówki. Ryszard zdał egzamin wstępny i pomyślnie zaliczył cztery semestry studiów, choć niełatwo było mu pogodzić uczestnictwo w wykładach i zajęciach praktycznych z obowiązkami spoczywającymi na żołnierzu AK.
Po reaktywowaniu Politechniki Warszawskiej w styczniu 1945 r. został przyjęty na piąty semestr Wydziału Geodezji a studia ukończył w roku 1948 otrzymując dyplom inżyniera geodety. Pracę zawodową rozpoczął bezpośrednio po ukończeniu studiów w Referacie Pomiarów Starostwa Powiatowego w Grójcu. Po kilku miesiącach otrzymał znalazł zatrudnienie w Państwowym Przedsiębiorstwie Geodezyjnym. W latach 1970/72 kierował pracami terenowymi obejmującymi obsługę geodezyjną budownictwa drogowego oraz przemysłowego w Niemczech. W roku 1974 wyjechał do Libii, gdzie podczas rocznego kontraktu wykonywał pomiary realizacyjne projektów szosowych. Potem kontynuował pracę zawodową na stanowiskach kierowniczych w PPG do przejścia na emeryturę z końcem sierpnia 1980 r.
Został wyróżniony medalem „Zasłużony dla Powiatu Grójeckiego” przyznanym w uznaniu wybitnych zasług położonych w walce o niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej.
(TO-RT)
Źródło: internet
