Adam Raciborski zapisał się na kartach medycyny.
Przyszedł na świat 24 XII1809 w Radomiu. Jego ojciec, który uczestniczył w powstaniu kościuszkowskim, był stelmachem, a matka prowadziła gospodarstwo domowe. Adam miał dwie starsze siostry. Kształcił się w rodzinnym mieście, zaś od roku 1828 roku studiował medycynę w Warszawie. Nie mając jeszcze dyplomu lekarskiego wziął udział w powstaniu listopadowym, pracując w polowych lazaretach. Opowiadał potem, że ta praktyka nauczyła go znacznie więcej od akademickich wykładów czy ćwiczeń.
Po klęsce rebelii, zagrożony aresztowaniem przez władze carskie, wyjechał najpierw do Francji., gdzie ukończył edukację medyczną. Praktykował tam w szpitalach, zjednując sobie sobie wielką sławę leczeniem grasującej wówczas w tym kraju epidemii cholery. Następnie został ordynatorem paryskiej kliniki i konsultantem wydziału medycznego Sorbony – w zakresie chorób zakaźnych. Bezpłatnie leczył polskich emigrantów – miedzy innymi Fryderyka Chopina – oraz ofiary Wiosny Ludów. Był współzałożycielem Towarzystwa Lekarzy Polskich w Paryżu, autorem jednego z pierwszych podręczników auskultacji (osłuchiwanie narządów wewnętrznych pacjenta), opartego na własnych badaniach, oraz pionierem stetoskopu.
Pod koniec życia pomagał powstańcom styczniowym, którzy znaleźli schronienie we Francji – będąc zarazem zdecydowanym przeciwnikiem tego zrywu narodowego. Zmarł w roku 1871.
(TO-RT)
Źródło: P. Witt “Przedpiekle sławy”, internet
