Pierwsze wzmianki historyczne o dworze w Smogorzowie pochodzą z XIV stulecia.
Jednak już w 1234 roku papież Grzegorz IX potwierdził przywilej dla osady Smogorove. Z kronik powstałych dwa wieku później jako jej włodarz występuje Włodzimierz ze Smogorzowa herbu Łabędź, a w XV wieku Tomasz ze Smogorzewa herbu Gozdawa. Porem – co najmniej do XVIII wieku – dobra stanowiły własność rodu Dunin-Wąsowiczów, w tym w 1783 roku starościny budziszewskiej, wdowy po staroście Stefanie Dunin-Wąsowiczu. W II Rzeczpospolitej właścicielem liczącego 175 hektarów majątku Smogorzowa został Henryk Kiedrzyński. Podczas II wojny światowej dwór nierzadko stanowił przytulisko dla operujących w okolicy partyzantów Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych. W 1945 dziedzic musiał opuścić swą własność, którą rozparcelowano. Ziemie przejęli okoliczni chłopi oraz Państwowe Gospodarstwo Rolne. A domostwo popadło w ruinę.
Nie było budowlą zbyt efektowną – co może dziwić wobec otaczającego go, rozległego parku i wspaniałego kościoła parafialnego o starej metryce, wypełnionego epitafiami Dunin-Wąsowiczów. Dziś w parku za stawem stoi zdewastowany gmach pochodzący z pierwszej połowy XIX w. Powstał w stylu klasycystycznym, po przebudowie zatracił charakter architektoniczny, Część środkowa parterowa oparta była na planie prostokąta, ujęta w dwie prostokątne przybudówki. Dach nad częścią środkową dwuspadowy, nad przybudówkami czterospadowy – kryty gontem. Park założony został pod koniec XVIII w. na planie prostokąta, urządzony w stylu klasycystycznym. Na grobli pomiędzy stawami rybnymi zachowała się figura św. Jana Nepomucena z XVIII w. Do dziś przetrwały zdziczałe okazy starego drzewostanu.
(TO-RT)
Źródło: P. Libicki, “Dwory i Pałace wiejskie na Mazowszu”
