W tym mieście przyszedł na świat – 4 XI 1987 roku – Andrzej Fonfara, czołowy polski bokser zawodowy.
Na zawodowym ringu debiutował w czerwcu 2006. Pokonał, dwa do remisu, Słowaka Mirosława Kubika.
Niespełna cztery lata później wywalczył tytuł młodzieżowego mistrza świata organizacji Youth-WBC zwyciężając Rogera Cantrella. W maju roku 2011 zdobył wakujący pas WBO-NABO, nokautując w siódmej rundzie Anthony’ego Russella. Wygrana przez nokaut techniczny nad Byronem Mitchellem, zapewniła mu z kolei tytuł mistrza USA federacji IBF.
13 lipca 2012 r. odniósł największy sukces, wygrywając po 10 rundach jednogłośnie na punkty z byłym mistrzem świata wagi półciężkiej IBF, Glenem Johnsonem
Kilka miesięcy później Polak zdobył pas mistrza globu federacji IBO w kategorii półciężkiej, pokonując przez techniczny nokaut w siódmej rundzie Toma Karpency’ego.
Lista spektakularnych sukcesów naszego rodaka imponuje.
Na gali na stadionie U.S. Cellular Field w Chicago wygrał walkę przez nokaut w dziewiątej rundzie z Hiszpanem Gabrielem Campillo. Stawką pojedynku był awans na pozycję lidera rankingu organizacji IBF
W UIC Pavilion w Chicago najpierw wygrał przez nokaut w drugiej rundzie z Kolumbijczykiem Samuelem Millerem, a po pewnym czasie pokonał na punkty Francuza Doudou Ngumbu.
18 kwietnia 2015 w kalifornijskim Carson Fonfara zwyciężył, techniczną decyzję sędziów w dziewiątej rundzie, eks-czempiona globu WBC w kategorii średniej, Meksykanina Julio Cesara Chaveza jr., zdobywając pas WBC International.
W pierwszej obronie tego trofeum skrzyżował rękawice z byłym mistrzem świata organizacjii WBO, Walijczykiem Nathanam Cleverty wygrywając jednogłośnie na punkty.
Następnie pokonał – przez techniczny nokaut w 10 rundzie – dwukrotnego mistrza świata Chada Dawsona.
16 czerwca 2018 w Warszawie zadebiutował w kategorii junior ciężkiej walką z Ismailem Sillachem. I odniósł przekonywujący triumf..
Pół roku później nieoczekiwanie ogłosił zakończenie kariery na ringu.
(TO-RT)
Źródło: internet
